PROLOOG: 'HET LEVEN KENT GEEN EINDE'
Bedankt dat u gekomen bent.
Is er weer een vrouw verdwenen? - Ja.
Er zijn hier nog meer geesten, Miss Ellen.
Veel meer.
Ik ben binnen.
Vrouwen, pijn...
boosheid.
Ga zitten.
'Het begon bij de zonde...
'Boetedoening van bovenaf
'Bouw me tot aan de hemel en het leven kent geen einde'
Zeg het met me mee.
'Bouw me tot aan de hemel en het leven kent geen einde'
Zo is het genoeg. Stop, zeg ik.
Leven zonder dood. - Het begon bij de zonde.
Boetedoening van bovenaf.
Leven zonder dood. Leven zonder angst.
In dit huis wordt niet meer gezondigd.
Genoeg, zeg ik.
Dank je, Rose Red.
Ik mag vervloekt worden als ik dit in mijn huis tolereer.
U bent al vervloekt. Uw vervloekingen voeden haar.
Ik zal altijd aan je blijven bouwen.
'Bouw me tot aan de hemel en het leven kent geen einde'
Je hebt je omgekleed.
Heb je ze meegenomen?
Bedankt.
Nee. - Je mocht die poppenkast houden.
Je bent mijn vrouw en ik wil erin.
Vanavond niet.
Ik moet nog werken. - Werken?
Ja, wat een vrouw behoort te doen. - Ik ga gillen, John.
Ik ga gillen zodat alle bedienden hierheen komen.
Wil je dat soms? - Je weet wat ik wil.
Dat ben je me verschuldigd.
Ik dring erop aan dat je er goed over nadenkt.
Vanavond niet.
Wacht maar.
Ik schrijf nu uit wanhoop.
Ik voel overal gevaar rond Sukeena en mij.
Nu begrijp ik wat ik zeven jaar geleden niet kon weten.
Wat ik toen nog niet kon weten.
Er is een andere wereld hier in Rose Red.
Een geestenwereld en hij is gevaarlijk.
En?
Als die jurk 't niet doet dan weet ik niet wat wel.
Je bent onweerstaanbaar.
Hoelang verzet John Rimbauer zich nu al tegen een huwelijk?
Niet jij. Deze keer niet.
Bedankt dat je er bent. Dat je zo'n goede vriendin bent.
Je lijkt wel een tante van me.
Ik wilde eigenlijk dat Doug niet Johns partner was...
want ik wil je niet kwijt als dit niet lukt.
Je raakt me nooit kwijt, lief kind.
Je moet je gevoelens voor John daardoor niet laten beïnvloeden.
Ellen, John is niet als andere mannen, hij...
Hij wat?
Laat maar. We gaan naar beneden.
Wat ik me toen niet realiseerde...
was dat ik geen relatie zou krijgen met een man van wie ik hield...
maar met een huis. Een groot huis.
Wens me succes.
Een huis dat me al snel zou bezitten.
Ons allemaal zou bezitten.
Ik weet het niet, Daniel. Misschien raak je werkeloos.
Ze is echt mooi. - Ja.
Dat is ze zeker.
Connie. Ellen, dit is Daniel, mijn chauffeur en manusje-van-alles.
Aangenaam. - Wat een ongewone dag voor een ritje.
Ja, maar wil je er misschien van afzien? - Absoluut niet.
Goed.
Veel plezier, jullie twee. - Dank je.
Heb je wel eens in een auto gereden?
Er is een eerste keer voor alles. - Inderdaad.
Hou je vast. Het kan een hobbelige rit worden.
Wat is de verrassing?
Dat zou het niet zijn als ik het je vertelde, toch?
Je bent onverbeterlijk. - Inderdaad.
Je bent een verleider en flirter.
'Hoe armzalig zijn zij die geen geduld bezitten.
'Welke wond genas ooit sneller dan in fasen?'
Inderdaad. Maar zou Othello het geduld hebben gehad...
voor een man die zijn ware intenties niet verwoordt?
'N Vrouw die haar Shakespeare kent...
en toch zo weinig weet van de ware intenties van een man.
Kunnen we meer dan alleen kussen als we verloofd zijn?
Doe je een aanzoek, John Rimbauer?
En als dat eens zo was?
Ik dacht dat alleen mystici en mediums een vraag met een vraag beantwoorden.
Mystiek, jij?
Nog een vraag. Het wordt nog moeilijk.
Doe je ogen dicht.
HET AANZOEK
Doe ze nu weer open.
Steen voor steen uit Engeland laten komen.
Ik zei toch dat ik een verrassing had.
Excuseer me.
Goedemorgen, John. - Doug.
Campbell komt vandaag niet meer uitladen.
Ellen, wat fijn je te zien. Je ziet er oogverblindend uit, als altijd.
Dank je. Ik kom net van je lieve vrouw.
O, ja? En hoe is het met haar?
Ellen, dit is Jack Finney, mijn aannemer.
Dit is mijn lieve vriendin Ellen Guildcrist.
Aangenaam u te ontmoeten.
Er is een meningsverschil over de verschepingskosten.
Niets ernstigs, maar ik moet 't afhandelen. Excuseer me.
Zal ik het landgoed laten zien? - Goed.
Teken hiervoor.
Mij een zorg wie John Rimbauer is. Ze zeiden...
Oké, dan ben je ontslagen.
Waarom ben jij hier? Zeker niet vanwege de olie.
Nauwelijks. - Wist je het dan niet?
Mr Posey houdt toezicht op de afronding van het project terwijl jullie twee...
Wat doen?
Nog een verrassing?
Geweer.
Dit wordt ons huis, Ellen.
Tenminste, als je me wilt hebben.
Wat was dat, John?
Ze hebben O'Riley neergeschoten.
Geen zorgen, John. Wij regelen het wel.
Wat een timing. Is 't een slecht voorteken? Moet ik het zo zien?
Nee, het is niets. Een paar ruziënde dronkaards, meer niet.
Het zijn leren. - Niets? Weet je het zeker?
Wil je mijn vrouw worden?
Dat wil je toch?
Mrs John Rimbauer.
Ja, natuurlijk.
Ze wordt het gelukkigste meisje in heel Seattle.
Dat geluk heeft ze zeker nodig. - Wat bedoel je, Fanny?
Een vrouw maakt haar geluk. Het komt goed.
Die naam, Rose Red. Heeft John die gekozen of jij?
Ellen natuurlijk. John heeft zich er al bij neergelegd dat het haar huis is.
Ik zou voorzichtig zijn...
met veronderstellingen over John.
Zeg wat je kwijt wilt, Fanny.
Het komt omdat we meisjes zijn. Geef toe, je bent jaloers.
Jij had je kans met John en nu...
Dames, het is al goed. John en ik hebben alles besproken...
ook het verleden.
Zijn verleden is niet belangrijk voor ons.
Je weet wat ze over het verleden zeggen.
Het heeft de neiging zich te herhalen.
Alleen voor diegenen die de waarschuwingen negeren.
Ja, maar...
kon je maar in de toekomst kijken.
Ik ken een vrouw, een spiritist. Ik weet ervan.
Ze ziet het verleden en de toekomst. Misschien moeten we haar opzoeken.
Een medium? Een geestesbezweerder? - Een mysticus?
Is het zo onwaarschijnlijk dat je in de toekomst kunt kijken?
Nee, dank je. Ik heb genoeg aan mijn hoofd:
Een bruiloft, een huwelijksreis.
John en ik gaan op wereldreis tot het huis klaar is.
Ik begrijp en waardeer je bezorgdheid.
En ik aanvaard dat wij allebei John op een andere manier kennen.
Wat mij betreft, ik hou met heel mijn hart van hem.
Maar je moet tevreden zijn met zijn hart.
Ik doe alsof ik dat niet heb gehoord.
We gaan naar Afrika. Of misschien...
gezien de verlangens en vreemde passies van mijn man...
naar de hel.
Hij kent geen rust...
is nooit tevreden, nooit echt normaal.
Zelfs genoeg is niet genoeg.
Hij verandert mij ook. Misschien niet ten goede.
Jij.
Ik heet Sukeena.
Misschien luister je de volgende keer als ik probeer te helpen.
Hij is op safari, mevrouw. Hij komt over een paar dagen terug.
Ga ik dood?
Nee.
De ziekte is taboe, die de man overbrengt en waar de vrouw aan lijdt.
Het gaat over, voor jou.
Voor de man is het minder makkelijk.
Hier, drink dit. - Word ik daar beter van?
Nee.
Alleen de kracht heelt ons.
U gelooft toch in de kracht, hè?
Ik zie de kracht in u. - O, ja?
Goed om te zien.
Vervloekt zij John Rimbauer. Ik zal het hem nooit vergeven.
Natuurlijk wel. De vrouw leert altijd te vergeven.
Zelfs mannen als hij.
Ik zal je helpen.
Hij is er. Vooruit.
Welkom op Rose Red, liefje.
Ons nieuwe thuis.
Vind je het mooi?
Het is groot. Als je van groot houdt, is het goed.
Is dat alles? Alleen groot?
Het is zeker het huis van een oliemagnaat.
Maar niet het huis maakt het een thuis...
wel de mensen die erin wonen.
We hadden plezier, toch? Onze verkenningstocht?
Het was niet helemaal slecht?
Niet helemaal. - Zie je wel?
Je moet altijd voor alles openstaan. Van het leven genieten.
Ik wil me hier niet eenzaam voelen.
Ik ben niet getrouwd om me zo eenzaam te voelen.
Ik wil me hier niet eenzaam voelen.
Ik ben niet getrouwd om me zo eenzaam te voelen.
Een ogenblik, alstublieft.
De bagage is gearriveerd. Excuseer me.
En, wat vind je ervan?
Dit is meer dan een huis, mevrouw.
Ja, hè? Maar nog geen thuis.
Een thuis wordt gemaakt van harten...
niet van hout en glas.
Laten we onze terugkomst vieren.
Een feest? Waarom niet.
Het wordt het grootste, mooiste feest dat Seattle ooit gekend heeft.
Dames en heren, welkom.
Ik hef het glas op u.
Wilt u uw glas heffen op dit inwijdingsbal...
op Rose Red?
Bravo. - En natuurlijk...
niet te vergeten mijn mooie bruid, Ellen Rimbauer.
Vermaakt u.
Is ze niet mooi? - Bedankt.
Proost.
Eindelijk leren mijn beste vrienden elkaar kennen.
Dat Sukeena met ons meeging, was...
de eerste keer dat mijn man ergens mee instemde.
En het zal ook niet de laatste zijn. Hou stand.
Ik heb niets dan lof gehoord.
Zou het erg tactloos zijn als ik vraag of ik boven mag kijken?
Ik neem haar wel mee, mevrouw. Ik laat haar alles wel zien.
Maar natuurlijk. Ga je gang.
Liefje, als je je moet omdraaien, doe het dan langzaam.
Voorzichtig.
Nee, maar.
En ook nog waar iedereen bij is.
De meesten vinden ons gek dat we onze man trouw zijn en die leugens leven.
Maar het zijn niet alleen leugens. Jij en Doug...
Op een dag vertel ik je al onze smerige geheimpjes.
Jij en ik lijken op elkaar. Is het niet, liefje?
Wij begrijpen wat 'n plaats in de hogere kringen te bieden heeft.
De macht, de luxe.
Het is niet de koning, maar de vrouw achter hem. Nietwaar, liefje?
Soms lijkt het alsof ik mijn ziel ingeleverd heb.
Hoorde je dat? - Wat?
De muziek? Ja, het is heel populair.
Ik vraag me af...
Zeg me niet dat je al die onzin ook gelooft.
Wat voor onzin is dat?
Je weet toch wat ze zeggen:
Indiaanse arbeiders, de een of andere vloek...
heilige grond, van die onzin.
Het begon met de schietpartij.
Lieve vriendin, alles is in orde.
Rustig maar.
Ik weet het.
Er wordt alleen iets te veel feestgevierd.
Zullen we haar even alleen laten?
Je zei dat ik mocht gaan kijken. Je zei...
Wat is er gebeurd? Wat was het?
Ik wil me hier niet eenzaam voelen.
Ik wil me niet eenzaam voelen.
Ik weet het.
Alsjeblieft, John, niet vanavond. Ik ben uitgeput.
Die vrouw, wat ze zei.
Die oude dronkaard? Stel je niet aan.
Het feest was een groot succes.
En ik heb iets spannends geregeld. Je merkt het wel.
Je bent dronken. Alsjeblieft niet. Ik ben geschrokken.
Het feest is voorbij. Nee.
Daarom.
Ik wil het liever niet.
Maar ik heb een verrassing voor je.
Ik kom mijn excuses aanbieden.
Voor wat er in Afrika gebeurde.
Voor al mijn vroegere fouten.
Voor al je lijden.
Ik smeek het je, vergeef me alsjeblieft.
We kunnen opnieuw beginnen.
Vanavond kunnen we ons verlossen van onze zonden.
Zeg het.
Ik vergeef het je.
Je zult dit fijn vinden.
Dank je.
Je houdt wel van het onverwachte, hè?
Na het inwijdingsfeest werd ik zwanger.
VERDWIJNINGEN - 1911 - 1912
Ik weet zeker dat het toen was...
want daarna nam Johns hartstocht eindelijk af.
In ieder geval voor mij.
Sorry dat je je misleid voelt.
Misleid? Hoe zou ik me misleid kunnen voelen?
Ik moet wel toegeven dat ik een modern hotel had verwacht.
Maar Rose Red van de Rimbauers voor de thee? Ik was verbaasd.
Je bent iets slechts van plan, Connie. Dat kan niet goed gaan.
Pas op, mevrouw. - We moeten Ellen niet laten wachten.
En de koorts, de hoofdpijnen?
Lief dat je dat vraagt. Beter, geloof ik.
Jammer dat ze je zolang in bed hebben gehouden.
Ja, ach...
daarom ben jij hier toch?
Ik wilde je persoonlijk bedanken, Fanny...
dat je John de afgelopen maanden zo hebt beziggehouden.
Ik sta duidelijk bij je in het krijt.
Alles voor een vriendin. - Ja.
Wat je deed was meer dan een vriendin kon vragen.
Nu ik weer beter ben en de baby spoedig zal komen...
zal John meer tijd met zijn gezin doorbrengen.
O, ja? Zomaar?
Wat geweldig.
Ik vond het beter...
dat wij vrouwen hierover beslissen. Mannen kunnen zo onredelijk zijn.
Vraag een man niet welke merrie hij wil berijden, Ellen.
Hij zal je altijd verrassen.
Bedreig je me?
Hoe kom je daar nu bij?
Wil iemand nog wat thee?
Hoorde je dat?
Wat?
John, kom snel. Preston. Sukeena.
Riep je me?
Sukeena, kijk of Miss Fauxmanteur in het damestoilet is, alsjeblieft.
Preston, kijk in de jachtkamer en eetkamer. Laat al het personeel komen.
Ja, mevrouw. - John, eindelijk.
Fanny is weg. De ene minuut was ze er, toen...
Wees niet dwaas, het is niets. Fanny zit vol met die grapjes.
Ik zal alles laten doorzoeken. Maar je hoeft niet bezorgd te zijn.
Ga zitten en rust. Ik regel dit wel.
Het wordt hoog tijd dat we naar die spiritist gaan.
Ze heet Madame Lu. - John zal het nooit goedvinden.
Een Rimbauer die naar een spiritist gaat? Hij sluit me nog op.
Je kunt toch gaan winkelen, of niet soms?
U bent hier welkom, Miss Connie. U heeft een zwangere vriendin bij u.
Een grote zegen voor mijn huis. - Ik kom voor mijn vriendin.
Echt? Wat wilt u me vragen?
Hoeveel vragen mag ik stellen? - Ik ben geen djinn.
Vraag wat je wilt, meisje. - Goed.
Een vrouw verdween in ons huis. Vlak voor onze ogen.
Leeft Fanny Fauxmanteur nog of is ze dood?
Is dat alles? - Ongedeerd of in gevaar?
Kunnen we haar helpen. Heeft ze onze hulp nodig? Kunt u haar helpen?
Er zijn veel levensvormen.
Dat klopt toch?
De geest van de vrouw leeft.
Madame Lu praat met de geest, oké?
Misschien leeft ze niet zoals jullie leven zien.
En jij, vriendin. Wat zeg jij ervan?
Het huis.
Ik geloof dat het huis denkt dat Ellen haar nodig heeft.
Om haar te helpen, haar te beschermen. Ik weet het niet.
Maar er is een grote aanwezigheid daar. Verborgen machten.
Ik wil het huis ontmoeten.
Het gebeurt.
O, God. Is de baby dood? - Het kan nu niet anders.
Laat je haar achter? - Ze wil dat de Afrikaanse bij haar blijft.
De baby ligt in een stuitligging.
Ze zal geopereerd moeten worden.
Ik heb een paar minuten nodig. En een borrel.
Kan het kind gered worden? Als het de een of de ander wordt.
Dat is niet zo. - En als 't wel zo was?
Maar dat is het niet.
Waar is die borrel?
Dat is onmogelijk.
Het is een jongen.
Een jongen.
Wat?
Adam?
Hij ligt in zijn kamer te slapen, Miss Ellen.
U had weer koorts. De geluiden komen uit de hal.
Voor zijn verjaardag. Vindt u het mooi?
We moeten het landgoed afzoeken. - Weet je het zeker?
Wat is er gebeurd? - Laura is verdwenen.
Wat?
Ik moet me aankleden, snel. Het is weer gebeurd.
Ik wil niet dat iemand overhaaste conclusies trekt.
Dit is een groot huis en mensen verdwijnen niet zomaar.
Laura wordt wel gevonden.
Zo niet, dan is er vast een verklaring voor.
Als iemand iets weet, zeg het dan alsjeblieft nu.
Het zal geen gevolgen hebben.
Goed, dan. Jullie weten wat je te doen staat.
We komen hier weer terug...
over 30 minuten.
Ga nu.
Je heet toch Gail? Kom met mij mee.
Ik wilde je even spreken.
Vertel me over Laura.
Miss Ellen houdt haar woord, Gail.
Als ze zegt dat Mr John niets verteld wordt, dan is dat zo.
Ik moest van kok Bellinger de patrijs controleren.
Dat was gisteravond laat. Hij wilde hem stoven.
Ik zag Laura de slagerij ingaan.
Met mijn eigen ogen, mevrouw. Ik ging 20 stappen later naar binnen...
en toch was ze er niet. Ze was niet in de slagerij.
Ik heb geen oog dicht gedaan. Geen oog.
Ik zag haar.
Het is goed, Gail. Spreek hier met niemand over.
De slagerij. Gaan we erheen?
Niet nu.
Nee, mevrouw. We gaan...
maar niet nu met al die drukte.
Later vanavond, als het stil in huis is.
Wat was dat in vredesnaam?
Iets bovennatuurlijks.
Ik heb genoeg gezien. Gail had het mis. Het is niets.
Gail zag wat ze zag. Ze loog niet.
Ga jij naar de muur.
Deze plek heeft iets sinisters.
Ik heb iets gevonden.
Dit stond niet op de bouwtekeningen. Maar waarom?
Zodat mensen ongezien kunnen komen en gaan.
Vrouwen.
Zijn vrouwen.
Die man is een duivel.
Het voelt hier beneden zoveel ouder aan.
Deze plek is oud, Miss Ellen.
We weten niet waar het heen leidt.
Ze heeft ons nodig. - Laura.
En Rose Red. Het gaat ons allemaal aan.
O, mijn God.
De lucifers.
Help me.
Wie heeft haar dit aangedaan?
Verdomme.
Heel mooi.
Er is een zekering doorgeslagen. Wil je hem maken?
Gaat ze dan met jou mee? - Ja.
Wacht.
Sinds wanneer rook jij, Daniel?
Waar heb je het over?
In de auto, nu. Breng haar hier weg.
Ik regel dit wel.
Mannen. Ik zal nooit... Ik walg van hem.
We moeten ons haasten. - Dat heeft hij gedaan, hè?
Zag je het meisje dat door Daniel werd gebracht? Een gewone straatmeid.
'T Huis wilde Laura meer pijn besparen. Wellicht is het beter zo.
Ik geloof dat niet. Niets daarvan.
Wel waar. Ik wist het.
Ik wist het vanaf de eerst keer dat ik u zag.
U gelooft erin.
We moeten leren aanvaarden wat anderen het onverklaarbare noemen.
Het is onze gave.
Ja?
Heb je met lucifers gespeeld? - Hoe bedoel je?
Waar ben je geweest? - Wanneer?
Nu?
Hier, ik schrijf in mijn dagboek. Zoals elke avond.
Hier, in je dagboek aan het schrijven?
Wat ben je toch onschuldig.
Wil je me laten zien wat je net hebt geschreven?
Een stukje dat je met me wilt delen?
Wat is er met je?
Ik hoorde de auto. Was jij dat?
Daniel. Ik heb hem naar de stad gestuurd om iets op te halen.
Zaken. - Je maakt lange dagen.
Ga je een vrouw negeren?
Een vrouw met verlangens.
Sinds wanneer? Het is maanden geleden.
De seizoenen veranderen. Vrouwen ook.
We kunnen een spelletje doen. Wat vind je hiervan?
Ik fluister iets in je oor.
Jij, mevrouwtje Preutsheid. - Dat dacht ik niet.
Mijn hoertje. Kijk je toch eens.
Dat heb je altijd al gewild.
Lager.
Je moet. - Nee.
Bedank Rose Red. Als de lichten niet waren uitgegaan, had hij ons gezien.
Het is belachelijk. Dan kan ik niet.
Maar ze helpt ons. Dat moet je accepteren.
Accepteer Rose Red.
De Chinese vrouw, Madame Lu. Zij kan helpen.
Ze zei dat ze het huis wilde ontmoeten. - Denk je?
Adam huilt. Dan kan ik niet nadenken.
Sukeena, alsjeblieft? - Ja, mevrouw.
Blijf.
We moeten iets bespreken.
Iets wat we allebei moeten doen.
Nu?
Alweer?
Zal ik de deur op slot doen? - Nee.
Ik ga uitzoeken wat er met Fanny en Laura is gebeurd.
Een séance. - Doe niet zo belachelijk.
Je bent nu een Rimbauer. We hebben een hoge status.
Hier, in Rose Red. - Geen denken aan.
Het personeel zal roddelen en als het uitlekt...
lacht heel Seattle ons uit.
Ik zorg dat het geregeld wordt. Zo mogelijk vanavond.
Connie zegt dat er zeker twee anderen bij moeten zijn.
Dus ik dacht aan haar en Doug.
Hebben zij je soms overgehaald? De Poseys?
Hoe durven ze zich met onze zaken te bemoeien.
Nogmaals, zet het uit je hoofd.
Het gaat niet door.
Ik heb je een zoon gegeven. Een erfgenaam.
Je gaat akkoord met deze séance en je zult aanwezig zijn.
Of anders? - Of...
mijn deur blijft voor je op slot.
En Adam zal ons eerste en enige kind blijven.
Gail vroeg of we haar beneden willen treffen.
In het souterrain? - Nee, in de hal van de butler.
Ze heeft iets gevonden dat u moet zien.
Het klapte zomaar open. Uit zichzelf. Ik zocht er niet naar of zo.
Heb je iets gezien? - Iets vreselijks.
Vlak boven de tafel. U ziet het wel.
Dat is Johns studeerkamer. - Mevrouw?
Verbazend, maar nauwelijks vreselijk.
Vertel ons wat je hebt gezien.
Ik heb nog nooit zoiets gezien.
Het was olie op water. Net als de hitte van een vuur.
Het bewoog als een schaduw, maar er was niets.
Goed. Je kunt nu gaan. Bedankt. Je hebt juist gehandeld.
Dank u, mevrouw.
Johns studeerkamer.
Geen wonder dat de oliezaken zo goed gaan.
Hij bespioneert zijn partners.
Hen en wie nog meer?
Die Gail heeft iets, iemand gezien.
Rose Red wilde dat we dit vonden.
Waarom?
Het is tijd dat we erachter komen.
Handen ineen, alsjeblieft.
Groot huis dat ons nu omringt...
open je deuren.
Ik ben binnen.
Vrouwen, pijn...
boosheid.
Je ben niet alleen, mijn kind.
Ik ben bij je.
Ga zitten.
'Het begon bij de zonde
'Boetedoening van bovenaf
'Bouw me tot aan de hemel en het leven kent geen einde'
Het huis bouwen? Wordt dat bedoeld?
Het huis is goed zoals het is, dank je.
'Bouw me tot aan de hemel en het leven kent geen einde'
Zeg het me mee.
Zo is het genoeg. Stop, zeg ik.
In dit huis wordt niet meer gezondigd.
Genoeg, zeg ik.
Dank je, Rose Red.
Ik word nog liever vervloekt, dan dat ik dit in mijn huis tolereer.
U bent al vervloekt. Uw vervloekingen voeden haar.
Ik zal altijd aan je blijven bouwen.
Goedenavond, Gail - Goedenavond, meneer.
Ja? - Het gaat om Gail.
'Gail'? Moet dat iets voor me betekenen?
We zitten te ontbijten, Mrs Abernathy.
Wat is er met Gail? - Ze is weg.
Niemand heeft haar meer gezien sinds gisteravond.
Zal ik Preston de politie laten bellen?
Gaat u maar, Mrs Abernathy.
Hoeveel moeten er nog verdwijnen voor we de politie erbij halen?
De vraag die je jezelf zou moeten stellen, is:
Wie gaat er voor jouw bouwplannen betalen?
Je kunt niet zonder me. We hebben elkaar nodig.
Je krijgt ze nooit een tweede keer.
Dat laat het huis niet toe.
Je had dit gisteravond kunnen voorkomen. Je had de keuze.
Dus het is mijn schuld? - Dit is nu jouw huis, niet het mijne.
Tenminste, als je mij ervoor laat betalen.
Mijn huis.
Dat is zo, toch?
Daar heb je gelijk in.
Wees voorzichtig. Je weet nooit wie de volgende is.
Moet ik soms bang worden? Gaat het huis me opeten?
Je doet wel erg je best, hè?
Preston. - Mevrouw?
Haal alle bedienden. We gaan zoeken.
De politie is niet nodig.
Onze dochter, April, is geboren.
Haar geboorte ging vlotter dan die van Adam, maar haar arme arm.
VIJF JAAR LATER
Het is Johns schuld.
Mijn man is er verantwoordelijk voor.
Adam zegt dat zijn vrienden niet komen omdat ze bang zijn voor m'n arm.
Niet waar. - Wel waar.
Moeder, het is niet waar.
Je bent Gods speciale schepping. Denk er niet anders over.
Er is genoeg wreedheid in deze wereld zonder elkaar iets aan te doen.
Wees lief voor je zusje. Eraf nu en naar bed.
Adam, geef dat terug. Dat is van mij.
De jongen begint op zijn vader te lijken.
Hij zal haar binnenkort ook negeren. - Ik sta het niet toe.
Eén John Rimbauer in het gezin is genoeg.
Soms gaat de bouw tot diep in de nacht door.
Ik vind het een kalmerend geluid.
Connie? - We moeten praten.
Het ergste is gebeurd.
Ik heb je ooit verteld dat ook Douglas en ik geheimen hadden.
Het is tijd dat ik die met je deel.
Als er tenminste nog tijd is. - Ik heb je nog nooit zo van streek gezien.
Ik wou dat ik ze kon horen zonder dat ze me zien.
Echt waar? Misschien kan ik helpen.
Teken het.
Mag een man geen fout maken?
Dat mag en dat heb je ook gedaan.
Maar wat voor soort man je bent, weet ik niet echt.
Het zal niet meer gebeuren.
Een bediende in het archief.
Ik walg van je.
De matrozen op de werf 's nachts.
Hoe walgelijk ik dat ook vond, ik kon het nog negeren.
Maar op het kantoor, met een werknemer?
Je laat me geen keuze. Teken het.
Ik vraag alleen om een tweede kans.
Misschien een betrekking in Europa. De Noordpool desnoods. Alsjeblieft.
Ik heb dit nodig. - Daar had je eerder aan moeten denken.
Aan de positie waarin ik nu verkeer.
Het bedrijf kan geen schandaal gebruiken.
Als het niet voor mij is, dan voor Connie. In godsnaam, John.
Over twee maanden zijn we failliet.
Dat is niet mijn probleem.
Ik wil dat je dit huis verlaat. Je mag niet meer terugkomen.
En je krijgt mijn zoon nooit meer te zien.
Hoe durf je zoiets te suggereren.
Jij monster. - Ik?
Je hebt alles kapot gemaakt.
En waarvoor? Een paar tellen zelfgenot.
Je bent net zo schuldig.
Teken het en laat het op mijn bureau liggen.
Anders zal iedereen het weten.
Dat je mag verrotten in de hel.
Hou jezelf niet voor de gek, Posey.
Daar zit jij veel eerder dan ik.
Je moet voor me bemiddelen. - Kloppen de beschuldigingen?
Een verstandshuwelijk. Dat heb ik je verteld.
Maar Connie, Doug en... - Ga je me de les lezen?
Nee, natuurlijk niet. Je hebt gelijk.
Er moet iets gebeuren.
Doug heeft zijn geld verbrast om 'n levenstijl hoog te houden...
waaraan hij denkt ik gewend ben geraakt.
Hij heeft gelijk. Twee, hoogstens drie maanden.
De schulden zijn enorm. Je moet met John praten.
Hem verleiden?
Heb je hem gezien? - Doug?
Nee, John. Het is begonnen...
hij wordt gek.
Het komt door de ziekte. Hij geneest bij vrouwen, maar woekert in mannen.
Hij woekert en neemt de geest over.
Je moet met hem praten. Ik smeek het je.
We moeten Doug troosten. Hij is vast erg van streek.
Hij moet even tot rust komen.
Daarna zal hij afscheid nemen van de kinderen.
Hij houdt zoveel van ze.
Het was zo kwetsend, wat John zei.
Papa? - Het is oom Doug.
Kinderen...
waarom zijn jullie wakker? Jullie hadden allang moeten slapen.
Maar we willen met je spelen. Alsjeblieft?
Oké.
Dit gaan we doen.
We gaan verstoppertje spelen, oké?
Ik tel tot tien...
en dan gaan jullie je verbergen.
Maar eerst wil ik een dikke knuffel, oké?
Oké, verberg je. Snel.
Kom op, Adam, we verbergen ons.
Eén...
twee...
drie...
Tien dagen, zei je? - Ze heeft geen woord gezegd.
Behalve in haar slaap. Ik blijf hopen, maar er gebeurt niets.
Praat ze in haar slaap?
Leg het alsjeblieft uit. - Ze zegt zijn naam, 'oom Doug'.
Steeds weer.
Is er iets veranderd in het huis?
Heb je stemmen gehoord, deuren horen dichtgaan, de wind?
Het huis is kouder sinds de verhanging.
Je zoon? Gaat het goed met hem? - Z'n vader heeft hem naar school gestuurd.
Opeens.
Ik ga nu naar haar toe.
Dit is dus April.
Een mooi kind.
Een mooie moeder.
Kom bij mama Lu zitten.
Heb je gezien hoe een man zelfmoord pleegde?
Je hebt sindsdien niets meer gezegd.
Mama Lu denkt dat je slim bent.
Je zegt niets...
omdat je vraag nog niet beantwoord is.
Heeft mama Lu gelijk?
Welke vraag? Ik heb 't op honderden manieren geprobeerd uit te leggen.
De vraag is:
Als hij je kan horen zonder te praten...
waarom zij dan niet?
Misschien denk je dat ze minder van je houden.
Niets is minder waar.
Misschien luisteren ze niet zo scherp...
of niet op de goede manier.
Misschien is er iets mis met ze als ze hem niet horen.
U suggereert toch niet...
Zie je wel? Ze zou me nooit geloven.
Wel waar, als je het haar maar vertelde.
Donkere mevrouw gelooft.
Mama Lu gelooft ook.
Vooruit...
vertel het haar.
Oom Doug en ik praten in ons hoofd met elkaar.
Bedoel je dat jullie ook met elkaar spelen?
Hij vindt het hier geweldig.
Hij heeft Rose Red gebouwd.
Heeft hij je dat ook verteld?
Zij zei dat jij haar hebt gebouwd.
O, ja? - Zij zegt dat ze van mama houdt.
Net zoveel als ik, misschien meer.
Dank u.
Moeder moet bij kind blijven.
Donkere mevrouw brengt oude vriendin naar taxi.
Ik wilde niet dat ze ons zou horen. - April?
Nee, het huis. Ik wil niet dat het huis ons hoort.
Ze wordt sterker. - Ja. Ik voelde het ook.
Wat ze zei over het huis en Ellen... - Gaat de liefde stuk, dan gaat het erg mis.
Miss Ellen is de laatste tijd te veel met haar dochter samen.
Ik denk dat het huis jaloers of boos is.
Het gebruikt oom Doug om de kleine te beïnvloeden.
Jullie moeten alle drie weg.
Is het veilig om weg te gaan?
Ze zal het kind gebruiken om bij de moeder te komen.
Heel slecht voor moeder. Slecht teken.
Ga morgen weg. Op zijn laatst overmorgen.
Zeg niets tegen Ellen. - Maar ik moet...
Het huis hoort elke gedachte van Ellen.
Als het huis ontdekt dat ze wil vertrekken...
Je moet het haar niet vertellen.
Kom.
Het huis hoort elke gedachte van Ellen.
Ik heb eindelijk iets belangrijkers gevonden dan Rose Red.
April betekent alles voor me.
Hoe kon ik zo geobsedeerd zijn door het huis?
Nee.
Ze was daar aan het spelen.
Ze...
Wat is dit? - Daar is ze.
Laat haar los. - Het is maar een formaliteit.
Dus stel je vragen. - In de stad.
Ze gaat helemaal niet naar de stad.
Dit is jouw schuld. Je hebt 'r nooit gemogen.
Ellen. - Vraag hem over de anderen.
Anderen? - Doe wat je moet doen.
Ze deed dat om je hier te houden.
Ze weet dat je nu niet weggaat.
Nooit. Niet zonder April.
Laat me met rust.
Ik krijg je nog wel.
We zullen zien.
Ellen, liefje.
Wat fijn dat je weer op de been bent.
Twee dagen.
Het is nu twee dagen.
Ik mis haar ook.
Sukeena. Niet April.
Niets kan April terugbrengen.
Nog niet.
Ik wil dat alles weer normaal wordt.
Ja, dat willen we toch allemaal?
Maar daar moeten offers voor gebracht worden.
Van ons allen.
Vind je ook niet?
Ik wil haar terug.
Waar een wil is, is een weg.
Kom met me mee.
Rust goed uit.
Het is nu mijn beurt om voor jou te zorgen.
Het werd een keer tijd.
Heb je haar gezien?
Niet vanavond.
We hebben een afspraak, jij en ik.
Niet vanavond.
Over twee dagen is ze aangesterkt.
Het kan natuurlijk ook op een andere manier.
Weet je nog, in Afrika?
Ze hoeft niet eens het bed uit.
Eruit.
We hebben een afspraak. - Niet meer.
Ik wil mijn sleutel terug.
Ze moet maar weer snel op krachten komen.
Over een week wil ik haar het huis uit hebben.
Dat is absurd.
Je kunt niet... - Ja, dat kan ik wel.
Ze zal nooit meer een voet in dit huis zetten.
Als ze over een week niet weg is, houdt de bouw op.
Geen zorgen, vriendin.
Morgen weet hij hier niets meer van.
Zaagsel?
Huil niet, mama. Bouw de toren.
Ja, mevrouw, ik heb het ook gehoord.
Huil niet.
Wat heeft ze... - Een toren.
Ze wil dat u een toren voor haar bouwt.
Bouw een toren.
Al is hij nog niet klaar, de Rose Tower fluistert Aprils naam.
Sukeena heeft gelijk. Als ze ergens is, dan is het daar.
DE ROSE TOREN - 1917
De arbeiders hebben hem snel gebouwd.
Jack Finney zei zelfs tegen me.
Het lijkt wel alsof Rose Red hem zelf bouwde.
Over een paar dagen is hij klaar, we lopen ver voor op het schema. Geen zorgen.
Ik dacht het niet.
Iedereen weg. - Wat?
De bouw moet direct stopgezet worden, Jack.
Inclusief de toren.
En ik sluit de zolder af. Een afspraak is niet nagekomen.
Oké, mannen. Stoppen.
Doe me dit niet aan. - Dat heb je jezelf aangedaan.
Ik wil dat ze het huis verlaat.
Dat meen je niet. - Wil je Jack weer aan het werk hebben?
Doe er dan iets aan.
John en ik hebben vandaag een patstelling.
Wat het meest beangstigt, is dat hij krankzinnig is.
Ik moet hem tegenhouden, maar ik weet niet meer hoe.
Miss Ellen.
Ik hoor het.
De toren.
Lieve April, ben je daar?
Ik mis je, lief meisje.
Zeg meer. Ze moet het horen.
Ik hou van je.
Ik hou van jou, mama.
'Boetedoening van bovenaf.' Weet je het nog?
Hij kan me niet buitensluiten.
Het is tijd.
Ik schrijf nu uit wanhoop.
Ik voel overal gevaar rond Sukeena en mij.
Nu begrijp ik wat ik zeven jaar geleden niet kon weten.
Wat ik toen nog niet kon weten.
Mijn moederhart weet wat er gedaan moet worden...
terwijl het hart van de vrouw, de echtgenote, bonst van angst.
Sorry dat ik u moet lastig vallen.
Wat wil je?
Ik wil u om een gunst vragen.
Ik wil uw tijd niet verspillen.
Dat doe je wel. Schiet op, meisje. Of verdwijn.
Ik had gehoopt...
U bent een zakenman en ik ben een praktische vrouw.
Als een overeenkomst verloren gaat, kan er een andere gesloten worden.
Het spijt me. Misschien heb ik het verkeerd beoordeeld.
Wacht.
Zeg wat je bedoelt.
Gezien hoe warm en vochtig deze avond is...
en mijn kamer eigenlijk geen raam heeft...
Ik ben hier toch niet zo lang meer, nietwaar?
Wat wil je?
Ik dacht aan de toren...
en hoe koel de wind daar op zo'n avond moet zijn.
En hij zit toch op slot.
Er mag toch niemand op de zolder komen.
We hebben hem voor ons alleen.
Miss Ellen hoeft het niet te weten.
Ze hoeft niets over deze avond te weten.
Pak hem.
Weet u nog, in Afrika?
Vanavond krijgt u wat u echt verdient.
We kunnen een spelletje doen.
Ik fluister iets in uw oor.
Wat vindt u hiervan?
We hebben een afspraak.
Papa? - April.
Vraag een man niet op welke merrie hij wil rijden, Ellen.
Je bent net zo schuldig.
Jij bent het.
In dit huis wordt niet meer gezondigd.
Hij is natuurlijk gesprongen toen we sliepen.
Natuurlijk. - Gek geworden door de drank, denk ik.
Vast, of door de ziekte.
Laat je de politie komen? - Mijn plicht als nieuw hoofd.
En laat Adam ook halen.
Het is Mr Rimbauer.
Wat is er gebeurd?
EPILOOG: 'HET LEVEN KENT GEEN EINDE'
Gaan we hier ontbijten?
Natuurlijk niet. In de toren.
En we moeten toezicht houden op de bouw.
Jack Finney zal hier zelf willen wonen als ik klaar ben.
Ik kan veranderen wat ik wil.
Dan gaan we naar de toren.
Ja.
We hebben veel bij te praten, mijn dochter en ik.
'Bouw me tot aan de hemel en het leven kent geen einde'